: Steeds met 2 u's en een uitroepteken!
De vlag moet de lading dekken: de sfeer creëren (ambi) en dit op een pure en zo zuiver mogelijk 'muzikale' manier.
Buikgevoel: Elk nummer dat we instuderen, moet ons een goed gevoel geven.
Als we vermoeden dat ons publiek een bepaald nummer niet gaat lusten, gaat het onmiddellijk uit onze playlist.
Een vrouw heeft haar intuïtie... wij moeten het doen met ons... buikgevoel!
Het is ook altijd de bedoeling dat elke song gebracht wordt vanuit de onderbuik en met overtuiging.
Cuba: Een prachtig land vol tegenstrijdigheden; enerzijds arm, vol vergane glorie,
een failliete dictatuur en anderzijds zo rijk aan folklore, zo intens,
zo warm op zovele gebieden, o zo muzikaal... die oldtimers, die authentieke klassehotels.
Je waant je écht in de jaren 50!
Dochters: Ik ben de trotse vader van twee schatten van dochters; Sarah en Linda.
Ze staan beiden stevig met de twee voeten op de grond en hebben op hun eigenwijze,
eigenzinnige en zelf gekozen manier een mooie toekomst opgebouwd.
Ze zijn heel goed bezig... Toffe grieten met een mooie persoonlijkheid!
( p.s. Linda is de ontwerpster van ons logo... )
Emotie: Ik ben héél emotioneel.
Alle gevoelens komen aan bod; enerzijds soms heimwee en spijt,
maar anderzijds ook héél vaak uitbundige vreugde en plezier.
Dit geeft ook de nodige diepgang in onze optredens.
Er is effectief héél veel 'joie de vivre' in mijn leven,
dank zij mijn meestal positieve ingesteldheid en altruïsme.
Ik heb inderdaad ook graag dat de anderen gelukkig zijn. Zeker weten...
Maar in negatieve denkers of mensen die mij niet zien zitten,
steek ik evenwel mijn Latijn niet meer. Ik wil niet kost wat kost iedereen als vriend, dat lukt toch niet...
Frieten: Mijn grote erfzonde...
Al jaar en dag ben ik verzot op frieten met mayonaise, vergezeld van een cervela of mosselen.
Net als mijn ouders, net als mijn grootouders... Lekker, lekker!
Genot - genieten: Als geboren Bourgondiër geniet ik met volle teugen van het leven.
Het podium, mijn werk op de trein, mijn dorpje Gelrode, mijn vrouwtje, mijn dochters,
mijn land in alle diverse facetten... Prachtig! Mij hoor je niet vlug klagen!
Ik hoef niet aan touwen te bengelen of uit een vliegmachien te springen om een kick te beleven.
Nee hoor, mijn leven is tot noch toe één grote kick!
Haren: Ik heb nog steeds een weelderige haardos, een genetisch kenmerk langs mijn vaders zijde.
Een achttal jaren geleden heb ik ze in mijn "zippoband"periode voor de fun paars laten kleuren en
sindsdien ben ik van die kleur niet meer afgeweken! Raar maar waar, het blijkt iets te hebben!
Ondertussen zijn al mijn accessoires paarsgetint, tot en met mijn auto! Te gek...
Idool: Ik heb verscheidene idolen, in diverse takken van de muziek.
In de klassieke muziek ben ik een ware Tschaikowsky-fanaat omwille van de onnavolgbare dramatiek
en passie die deze supercomponist in zijn werken legde. In de jazz zijn mijn idolen uiteraard met
de trompet verweven... Miles Davis, Louis Armstrong, Chet Baker, Arturo Sandoval en noem maar op...
In de popscene zijn het natuurlijk de grote trendsetters zoals Elvis, de Beatles, Chuck Berry,
de Dire Straits, Johnny Cash...
Fenomenen zoals de idool wedstrijden zijn als 'vedettefabriek' zeker geen zegen voor de muziekwereld,
maar anderzijds gaat het hier tenminste om serieuze proeven waaraan de kandidaten worden onderworpen.
Ze krijgen het niet in hun schoot gesmeten, zo eenvoudig is het nu ook weer niet!
Jazz: Een gezegende (r)evolutie in de muziek, die we net als de blues eigenlijk te danken hebben aan de
'ellende' van de zwarte slaven in het begin van de twintigste eeuw.
'It don't mean a thing if it ain't got that swing...' Om hun ellende te vergeten kwamen die mensen met
de gekste oerwoudritmes op de proppen die op hun beurt verweven werden met de westerse,
vooral Amerikaanse traditionele muziek. Gangmakers waren onder zovele anderen;
Louis Armstrong, Bix Beiderbecke, Scott Joplin, de toenmalige dixielandbands en later
de grote orkestleiders/arrangeurs zoals Duke Ellington, Count Basie, Quincy Jones...
Zonder onze zwarte medemens had de swing en de blues nooit 'ballen' gehad!
Miserie zorgt voor eelt op de ziel van de muziek!
Klasse: Persoonlijk vind ik dat de moderne mens wat stijl en klasse ontbeert...
Waar zijn die prachtige borsalino's, die prachtige kostuums, die mooie kleedjes en rokken,
die fijne maniertjes... Het had toch iets! Als ik die oude films terugzie word ik echt melancholisch.
Volgens mij moeten we terug meer 'ladies en gentlemen' worden.
Ik probeer althans die dandystijl uit te stralen op het podium...
Liefde: Zonder liefde hoeft het allemaal niet voor mij.
Liefde is de hoeksteen van het leven.
Na het werk of na een optreden moet ik thuis kunnen komen in een liefdevol en warm nest...
(Zij gelooft in mij... André Hazes wist dat ook!)
Maddy en Muziek: mijn twee grote liefdes.
Zij zijn naast mijn kinderen de vitamines en de brandstof van mijn bestaan.
Narcisme: Het is moeilijk te begrijpen voor mensen die vol zijn van zichzelf,
die ambitieus en machtsgeil zijn, die hun leven als summum van het bestaan beschouwen,
maar ik zelf besef elke minuut van mijn leven dat ik in essentie niet veel te betekenen heb!
Dat besef is in deze individualistische wereld spijtig genoeg meer een nadeel, dan een voordeel...
Maar 't is sterker dan mezelf. Ik relativeer mezelf te pletter! Daarom dat ik te allen tijde het
zonnetje in huis wil zijn, daarom dat ik ook op het podium heel relaxed mezelf kan smijten...
Het leven is al zo kort... Ik pluk de dag, zolang ik mag en kan, maar zonder andere mensen pijn te doen!
Da's mijn heilige credo, ook al kan ik dat spijtig genoeg niet altijd waarmaken... After all, I'm just a man...
Opvoeding: Ik heb een hele goede opvoeding meegekregen waar ik mijn ouders ontzettend dankbaar voor ben.
Dat ik op mijn beurt mijn kinderen iets heb kunnen meegeven en dat het resultaat er best mag zijn,
geeft mij een goed gevoel. Kinderen moeten begeleid worden met zorg en liefde,
maar ook met een zekere discipline. En dat moet toch in de eerste plaats nog altijd van de ouders komen.
Tijdens de puberteit moet er evenwel ook ruimte zijn om hun 'rock and roll' bot te vieren!
Laat ze fouten maken, laat ze maar eens met hun kop tegen de muur lopen. Al doende leert men...
Passie: Er zijn een paar passies, die door de jaren heen mijn levenskwaliteit fors de hoogte ingejaagd hebben.
Sommige zijn voorbij, andere slechts kortelings ontdekt...
Zo loopt 'muziek' natuurlijk als een rode draad door mijn bestaan.
De trompet is mijn belangrijkste getuige... als die kon praten... mensen toch,
wat heeft die me al plezier bezorgd.
De Zippoband was ooit het ultieme hoogtepunt... een mooie periode, maar niets is voor eeuwig...
Verder ben ik een regelrechte 'retrofiel'.
Alles wat met de spreekwoordelijke goeie ouwe tijd te maken heeft, maakt me week.
Zo ben ik een echte 'hoedenfan'.
Van de borsalino, over de panama tot en met de countryhoed, zolang er "model" in zit,
kunnen ze me bekoren! Ik ben de trotse eigenaar van tien hoeden!
Get your kicks...
En dan is er nog de Cubaanse Havannasigaar... 'De temps en temps' moet ik er toch eens eentje kunnen doempen...
in combinatie met een mojito of een glaasje Champagne... Oh hemelse genotsprikkel!!! Qué calor!
Quantité négligeable: zoals eerder gezegd... Ondanks al dat druk doen.. wat stellen we eigenlijk voor?
Maar laten we ons korte verblijf op deze aardkloot zo nuttig en zo vrolijk mogelijk doorbrengen,
that's the spirit!
Riviertjes en Rochefort: in de Ardennen.. Heerlijk!
Een paar keer per jaar zoek ik de riviertjes op in de Ardennen en maak ik samen met ons hondje Lola
(40cm/20cm) een wandeling van ongeveer 12 km.
Peanuts voor echte wandelaars, maar voor een Bourgondiër als ik, moet het volstaan...
Daarna een goeie Rochefort en hup, de calorietjes vliegen er weer aan. Onverbeterlijk!
Streven: Mijn doel is deels bereikt, maar met heb ik nog grootse plannen...
Ik zal er dan ook alles aan doen om die te verwezenlijken!
Trompet: Mijn eerste en eeuwige levenspartner.
Mijn satchmo. Een Bach Stradivarius bes uit 1975 ... Heeft me nooit teleurgesteld en heel wat mooie uren,
zeg maar jaren geschonken... Ze wordt gekoesterd als een kind!
Uitspraak: Mijn credo, mijn cliché en o zo toepasselijk...
ik heb geen inkomen en geen voorkomen, maar ge moogt er eens achterkomen! (zélf gevonden, goed hé!)
Vlaming: Na al die jaren moeten we meer dan ooit waakzaam blijven dat we onze identiteit niet verliezen.
Naast de verfransing, ligt nu blijkbaar ook de islamisering op de loer.
Boer let op uw ganzen... Het moet wel plezant blijven hé jongens!!!
Werk en waardering: mijn job als treinbegeleider geeft me heel veel voldoening omdat ik een
'sociaal beest' ben en dus ook hier weer een platform heb om in contact te treden met mensen.
De cadans van de trein, de diversiteit van de voorbijtrekkende landschappen,
de drukte en aparte wereld van de stations... het zijn essentiële dingen die zuurstof
geven aan mijn immer fantaserende en dromende geest... De trein bepaalt als het ware het ritme van mijn leven.
De waardering die ik mag ondervinden van de reizigers die een vrolijke en goedlachse 'treinchef' wel zien zitten, maken het plaatje af. That's life!
Xenofobie: Oei, gevaarlijk onderwerp en het grote taboe van een land waar de multicultuur gepredikt
(in de strot geduwd) wordt... Laat het me zo stellen: kleur en afkomst mogen nooit een rol spelen...
De vraag blijft echter... waar moeten we de nieuwe Belgen blijven herbergen?
Als iedereen nu eens in zijn 'eigen kot' bleef... Maar da's dan weer te bekrompen zeker... moeilijk hoor!
Yari: Op 17 oktober 2008 werd mijn eerste kleinkind geboren, onze Yari... Weer een mijlpaal, maar dan een héél toffe!
Als "Bompa Lawaat" ga ik nu door het leven. De Yari is een geweldig pienter kerelke waar pit in zit en waar ik dan uiteraard ook heel fier op ben. Het manneken lacht altijd en is slechts zelden slechtgezind...Tja, mijn genen doen dus ook al hun werk, haha!
En eten, eten! Amai... In Gelrode zeggen ze dan, "ne gezonde ceuber..." what a grandson! Yari for president!
Zippoband: Deze cover en begeleidingsgroep heeft het grote deel van mijn jaren '90 gekleurd.
Deze band (eigenlijk 'een vrolijk zootje ongeregeld') was zo onvoorstelbaar en onvoorspelbaar
dat ze nog steeds geldt als dé trendsetter en hét voorbeeld voor heel wat hedendaagse coverbands.
Het is en blijft een van mijn mooiste herinneringen die helaas zwaar in mineur is geëindigd.
Ik draag echter niemand van mijn ex-collega's een kwaad hart toe!
Maar ja, life goes on ... en ieder ging zijn eigen weg. Gelukkig is er Sammy nog!
Langs deze digitale snelweg heffen wij het glas en wensen onze vroegere zielsverwanten
nog een gelukkig leven toe!
We'll meet again, some sunny day... Proost!
